Swoistemu urokom zawdzięcza Babia Góra swą wielką popular­ność. Wielu miłośników tego masywu przyjeżdża tu co roku, zawsze znajdując nowe wrażenia. Babia Góra jest najpiękniejsza to słońcu, ale każdy typ pogody odsłania inne jej walory i dlatego właśnie trze­ba tu przyjeżdżać wielokrotnie, jeśli się ją chce poznać w pełni. Gdy szczyt masywu otulą gęste mgły, nawet najlepszy znawca tego terenu z trudem odnajduje właściwą drogę. W czasie ulewy potoki wzbierają gwałtownie przekształcając się w groźne rzeki, zrywając często mosty i podmywając drogi. Gdy zawieje z południa orawiak, wiatr będący odpowiednikiem halnego w Tatrach, w schronisku na Markowych Szczawinach nikt nie może zasnąć i do późnej nocy słychać ze wszy­stkich pokoi przyciszone rozmowy.

Noce w tym schronisku przerywane są także gwarem wycieczek wybierających się na krótko po północy na szczyt Babiej Góry, by podziwiać stamtąd wschód słońca, uważany za szczególnie piękny z tego właśnie, kulminacyjnego punktu Beskidu Wysokiego.

Nas interesuje jednak Babia Góra przede wszystkim ze względu na piękno i charakterystyczne cechy jej przyrody. Tylko na Babiej Górze można w granicach Polski zapoznać się z roślinnością północnych i po­łudniowych zboczy wysokiego masywu górskiego. Różnice, które łatwo dostrzeżemy, są znaczne nie tylko z uwagi na odmienną wystawę, lecz także na skutek różnego nachylenia zboczy. Szczególnie charak­terystyczny jest układ piętrowy na Babiej Górze. W żadnym z na­szych masywów górskich nie ma możliwości tak pełnego poznania wszystkich prawidłowości związanych z wykształceniem się pięter roślinnych, jak na Babiej Górze. Ze względu na swój niewielki obszar masyw Babiej Góry pozwala na ogólne zapoznanie się z florą, fauną i biotopami typowymi dla naszych gór w ciągu kilku dni. Z tego też powodu właśnie na Babią Górę, a nie w Tatry organizowane są przy­rodnicze wycieczki dydaktyczne, zwłaszcza z ośrodków akademic­kich.

W przewodniku tym zwrócono uwagę na najbardziej interesujące zagadnienia przyrodnicze, z jakimi można się spotkać wędrując po szlakach Babiej Góry. Warunkiem dostrzeżenia wielu zjawisk jest jednak zdolność dobrej obserwacji i dostateczna ilość czasu, jaki na ten cel poświęcimy. Grupa, która wychodząc ze schroniska, chce osiąg­nąć szczyt Babiej Góry w ciągu półtorej godziny, nie zobaczy ani ułamka tego piękna, ani tych osobliwości, które dostrzeże z pewnością ten, kto cały dzień poświęci na wejście i zejście ze szczytu.